စက်တင်ဘာ ၂၇ ရက်နေ့တွင် Totti သည် ၎င်း၏ အသက် ၅၀ ပြည့် မွေးနေ့ကို ကျင်းပခဲ့သည်။ Corriere dello Sport ၏ အယ်ဒီတာချုပ် Ivan Zazzaroni မှ တင်ဆက်သော "Tutto In Piazza" ၏ ဆယ်ခုမြောက် အပိုင်းတွင် ၎င်းသည် အနားယူပြီးနောက် ၎င်း၏ဘဝ၊ ရိုးမား တွင် နံပါတ် ၁၀ ဂျာစီနှင့် မြို့တော်နှင့် ပရိသတ်များအပေါ် ခံစားချက်များကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သီးသန့် အင်တာဗျူး၏ ပထမပိုင်းဖြစ်သည်။

Francesco၊ အသက်စစ်ဆေးမှုဖြင့် စတင်ကြစို့။

ဒါနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

ဒါနဲ့ အကုန်လုံး ခင်ဗျားနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျား အသက် ၅၀ ပြည့်သွားပြီ။ ခင်ဗျား ပထမဆုံးပွဲထွက်ခဲ့တဲ့ အတိအကျ ရက်စွဲကို မှတ်မိလား။

မတ်လ ၂၈ ရက်။

ဘယ်နှစ်လဲ။

၁၉၉၃ ခုနှစ်။

ဘယ်မိနစ်မှာ ဝင်ကစားခဲ့တာလဲ။

၈၄ မိနစ်လား။

၈၇ မိနစ်။ ခင်ဗျား ၃ မိနစ် ကစားခဲ့တယ်၊ နာကျင်အချိန်ပို အပါအဝင်ပေါ့။

Brescia နဲ့ အဝေးကွင်းပွဲစဉ် ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီပွဲကို အနိုင်ရခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ သွင်းခဲ့တာလဲ။

Mihajlović နဲ့ Caniggia။

မှန်တယ်။ ခင်ဗျား အဲ့လောက် အသက်မကြီးသေးပုံရတယ်။

ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတဲ့ အရာအချို့တော့ ရှိပါတယ်။

Boskov ကို ခင်ဗျား ပထမဆုံးပွဲထွက်ခွင့်ပေးဖို့ ဘယ်သူက ဆွဲဆောင်ခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိလား။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လူတော်တော်များများ ရှိခဲ့တယ်။

လူတစ်ယောက်က အထူးသဖြင့် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့တယ်။

Muzzi လား။

Mihajlović။

ဟုတ်တယ်၊ Mihajlović ရယ်၊ Muzzi ရယ်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။

Roberto Muzzi ကလည်း သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာလား။

ဟုတ်တယ်၊ Roberto ကလည်း ကျွန်တော့်အတွက် အမြဲပြောပေးခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အားလုံးက အတူတူပါပဲ၊ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်အသင်းဖော်တွေနဲ့လည်း ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့ပြီးသားပါ။

မှန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အသက် ၅၀ အတွင်းမှာ...

၄၉ နှစ်။

ဟုတ်ပြီ၊ ၄၉ နှစ်။ ခုချိန်ထိ ခင်ဗျားဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးအချိန်က ဘာလဲ။

ဘောလုံးအကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ မတ်လ ၂၈ ရက်နေ့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ပထမဆုံး ပွဲထွက်ခွင့်ရတာက ကလေးတိုင်းရဲ့ အိပ်မက်ပါပဲ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော် အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့၊ အဲ့ဒီပွဲကစပြီး ဆက်ကစားနိုင်ခဲ့တာက အထူးအရေးကြီးပါတယ်။

ခင်ဗျားမှာ ဘာထူးခြားချက်ရှိခဲ့လဲ။

ကျွန်တော့်မှာ ဘာထူးခြားချက်ရှိတယ်လို့ ပြောမယ့်အစား၊ ကျွန်တော် ကစားရတာ ပျော်တယ်လို့ ပြောချင်ပါတယ်။

ကောင်းပြီ၊ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကစားတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ကစားရတာ ပျော်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကွင်းထဲမှာ ကျွန်တော် ဘယ်လို ရှိခဲ့လဲဆိုတာပါပဲ။ အသက် ၁၄ နှစ်တုန်းကတည်းက Botticelli၊ Rossi နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ လူငယ်အသင်းမှာ ကစားနေခဲ့ပါပြီ။ သူတို့က ၁၉၇၀၊ ၁၉၇၂ လောက်မှာ မွေးဖွားခဲ့ကြတာပါ။

ခင်ဗျားက ၁၉၇၆ မှာ မွေးဖွားခဲ့တာပါ။

ဟုတ်တယ်၊ လေး၊ ငါးနှစ်လောက် ကွာပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် အရမ်းသေးပြီး ပိန်တယ်။ ကလေးဘဝတုန်းက "လူပုလေး" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မကြီးထွားခဲ့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ထိုးတက်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ပိန်သွားတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ နောက်ဆုံး ကျွန်တော် မြင်တုန်းက ခင်ဗျား ဝိတ်တက်လာသလိုပဲ။

ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် အစားအသောက်ကို နည်းနည်း ထိန်းလိုက်ပါတယ်။

ဒါကောင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားလည်း ပိုကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်လိမ့်မယ်။

ကျွန်တော် ပိုကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တကယ်တမ်းကျတော့ အစားအသောက် အလွန်အကျွံ စားတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် အများကြီး မစားသလို အရက်လည်း မသောက်ပါဘူး။ အချိုပွဲတွေကသာ မစားဘဲ မနေနိုင်တာပါ။ အထူးသဖြင့် နွေရာသီမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ထိန်းသိမ်းဖို့ မလွယ်ပါဘူး။

ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းသိမ်းမှုကို အမြဲ ဂရုစိုက်ခဲ့တာလား။

ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခေတ်က မတူဘူးလေ။ အခုခေတ်လောက် အ strict ဖြစ်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တာက ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘာဝအတိုင်း ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဆိုးဆုံးအချိန်ကရော ဘာလဲ။

ဒဏ်ရာတွေကို ထည့်မတွက်ရင်ပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒဏ်ရာတွေက အလုပ်အကိုင်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလို့လေ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အနားယူတဲ့နေ့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အမြဲပြောခဲ့တာက အရာအားလုံးက အစရှိပြီး အဆုံးရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို အဆုံးသတ်မျိုးက ခင်ဗျားအတွက်တော့ ကွဲပြားနေသေးတယ်။

ကစားသမားတွေအတွက်တော့ သေချာပေါက် ကွဲပြားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ စဉ်းစားပုံက တခြားသူတွေနဲ့ မတူပါဘူး။

ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘဝတွေကလည်း ပုံသေစည်းချက်နဲ့ သွားနေတယ်။

ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း အချိန်တူ၊ နည်းလမ်းတူနဲ့ အရာရာကို လုပ်နေတာ၊ အဲ့ဒါကို ရင်းနှီးနေပြီ။

ကြောက်ဖူးလား။

ကြောက်ခဲ့တယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အခုထိ နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေတုန်းပဲ။

ဘာကို ကြောက်တာလဲ။

စာမျက်နှာအသစ်တစ်ခုကို လှန်လိုက်တဲ့အခါ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသိဘူး။ အမြဲတမ်း အချို့အရာတွေကို လုပ်နေကျဖြစ်ပေမဲ့ စောစောစီးစီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ကျမှပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိနေရတယ်။

ခင်ဗျား အနားယူတဲ့နေ့မှာ အဲ့ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေရင်း လှေကားပေါ် မတက်ခင် ဘာတွေ စဉ်းစားနေခဲ့လဲ။

ကျွန်တော် ရိုးမား ဂျာစီကို ဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ ၂၅ နှစ်ကို ပြန်တွေးမိတယ်။ ပရိသတ်တွေကိုလည်း သတိရမိတယ်။ နောက်ရာသီမှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတွေမှာ မပါဝင်ရတော့ဘူး၊ လိဂ်ရဲ့ ပထမဆုံးပွဲမှာ မကစားရတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ပိုပြီးတောင် ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။

ခင်ဗျား တစ်နေ့တာကို ဘယ်လို စီစဉ်ရမယ်ဆိုတာ မသိတော့ဘူးလား။

မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ ဒါက အကျင့်တစ်ခုပါပဲ။ အရင်ကဆိုရင် နေ့တိုင်း ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို အတိအကျ သိတယ်။ နိုးထ၊ Trigoria ကို လေ့ကျင့်ရေးသွား၊ အဲ့ဒီမှာ နေ့လယ်စာစား၊ ပြီးရင် အိမ်ပြန်ပြီး ကလေးတွေကို ခေါ်။ အရာအားလုံး သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်တော့ အဲ့ဒီရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင် သိပ်စဉ်းစားစရာတောင် မလိုဘူး။

ခင်ဗျား စာအုပ်နှစ်အုပ် ရေးခဲ့တယ် ထင်တယ်... မဟုတ်ဘူး၊ သုံးအုပ်လား။ တစ်အုပ်က ဟာသစာအုပ်၊ ကျန်နှစ်အုပ်ကတော့ တခြားစာအုပ်တွေ။

အဲ့လို ပြောလို့ရပါတယ်။ ဟာသစာအုပ်ကတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ရေးခဲ့တာနဲ့ ပိုတူပါတယ်။ အဲ့ဒီစာအုပ်က အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုပါပဲ။ အဲ့ဒီအတွက် Maurizio Costanzo ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ သူက ကျွန်တော့်အတွေးကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း ဟာသလုပ်ရတာ ကြိုက်ခဲ့လို့လေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေပြောတာကိုလည်း ကျွန်တော် စိတ်ထဲ ထားတတ်ပြီး အရာများစွာကို ထိခိုက်ခံစားလွယ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သတင်းထောက်တွေနဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းက လူတော်တော်များများက ကျွန်တော့်ကို ပတ်ပတ်လည်ကနေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။

ခင်ဗျားရဲ့ ရိုးမား လေယူလေသိမ်းကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အလားတူတစ်ခုခုကြောင့်လား။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုးမား လေယူလေသိမ်းကြောင့်၊ ပညာမတတ်ဘူးလို့ ပြောတာကြောင့်၊ တခြားအရာတွေ အများကြီးကြောင့်ပါ။ Costanzo က အဲ့ဒီစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ သူက "ဒီလို လုပ်ကြစို့" လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဒါက homeopathy နဲ့ နည်းနည်းတူတယ်။

ဟုတ်တယ်။

ကျွန်တော့်ပြောပုံက မကောင်းဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို ကျေနပ်လား။

ကျေနပ်တယ်၊ ကျေနပ်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မှန်ကန်တဲ့ အတိုင်းအတာကိုလည်း သိရမယ်၊ အချိန်ကိုက် ဖမ်းဆုပ်ရမယ်၊ အထူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို နားထောင်ရမယ်လေ။

ဂိုးသွင်းတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး Fabio Tavano က ခင်ဗျားရဲ့ ဂိုး ၃၀၇ ဂိုးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြည့်ရလဲ။

တကယ်တော့ သိပ်ကြာကြာ မကြည့်ရပါဘူး။ သူက အမြန်ဖွင့်ပြီး ဂိုးတိုင်းကို မှတ်မိနေတယ်။ ခင်ဗျားအတွက် အထူးသဖြင့် လှပတယ်လို့ ထင်တဲ့ ဂိုးတစ်ခုခု ရှိခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီရဲ့ ထူးခြားမှုကို ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့တဲ့ ဂိုးမျိုး ရှိလား။ ခင်ဗျားမှာ Genoa နဲ့ ပွဲက ဂိုးလိုမျိုး အံ့မခန်း ဂိုးတွေ အများကြီးပဲ။

ခင်ဗျား နားမလည်ခဲ့ဘူး မဟုတ်ပါဘူး၊ နားလည်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ Genoa၊ Milan နဲ့ ဒါဘီပွဲတွေက ဂိုးတွေအပြင် Udinese နဲ့ အိမ်ကွင်းပွဲစဉ်က ဒုတိယဂိုးကို အထူးသဖြင့် ကြိုက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီပွဲမှာ ကျွန်တော် နှစ်ဂိုးသွင်းခဲ့တယ်။ ပထမဂိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဒုတိယဂိုးပါ။ Batistuta က ဘောလုံးကို ညင်ညင်သာသာ မြှောက်တင်ပေးလိုက်တာ။ ကျွန်တော့်နောက်မှာ Bertotto ရှိခဲ့လားဆိုတာ မှတ်မိမရတော့ဘူး။

Bertotto ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် ဘောလုံးကို ရင်ဘတ်နဲ့ ဖမ်းပြီး ဂိုးကို ကျောပေးထားတယ်။ ဂိုးသမားက De Sanctis ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဘောလုံးက မြေကြီးပေါ် တစ်ချက်ကျပြီး ကန်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထောင့်ဖျား အပေါ်ထောင့်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။

အဲ့ဒီဂိုးက တကယ်ကို ထောင့်ထဲကို ဝင်ရမယ့် ဂိုးပါ။ တခြားနေရာမှာဆိုရင် ခံစားချက် မတူဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထောင့်ကို ထိတာထက် အဲ့ဒီအချိန်က ကိုယ်ဟန်အနေအထားနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုက ပိုပြီး အထူးခြားဆုံးပါပဲ။

ခင်ဗျားအကြိုက်ဆုံးအပိုင်းက ကိုယ်ဟန်လှုပ်ရှားမှုလား။

ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါကလည်း ဘောလုံးမှာ အခြေခံကျတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။

Genoa နဲ့ပွဲက ဂိုးအတွက် ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ဟန်လှုပ်ရှားမှုက အံ့သြစရာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီဂိုးမှာ ကံနည်းနည်း ပါဝင်ခဲ့နိုင်တယ်။ "ငါ ဒီနေရာကို ကန်မယ်" လို့ တွေးပြီး တကယ်ဝင်သွားတာမျိုးပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် နှစ်သက်တဲ့ ခြေထောက် မဟုတ်တဲ့ ခြေထောက်နဲ့ သုံးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် အဲ့ဒီခြေထောက်က ကျွန်တော့်ကို ပိုပျော်ရွှင်စေတယ်။

အဲ့ဒီခြေထောက်က တကယ်တော့ အသုံးဝင်ပါတယ်။ လမ်းလျှောက်တာနဲ့ မြဲမြဲရပ်တည်တာအပြင် ဂိုးတွေလည်း သွင်းနိုင်သေးတယ်။

ဟုတ်တယ်။ ကလပ်နဲ့ ဘရိတ်အတွက်ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး။

ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါတုန်းက သီးသန့်စကားပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီနှစ်တွေ အားလုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ ပထမဆုံး တရားဝင် အင်တာဗျူး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျား ဖခင်အကြောင်း ပြောတုန်းက ခင်ဗျား အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အလွန်နူးညံ့တဲ့ ဘက်ခြမ်းကို ပြသနေခဲ့တယ်။

ဘယ်ကလေးအတွက်မဆို ဖခင်တစ်ယောက်က တန်ဖိုးတွေ၊ အခြေခံမူတွေ၊ နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို သင်ပေးတယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီဖခင်က အများကြီး ပေးပြီးသားပါပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက ဘောလုံးနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အထူးခြားဆုံးပါပဲ။ ကျွန်တော် ခြောက်နှစ်သားအရွယ်ကစပြီး ကစားခဲ့ရာကနေ အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်တဲ့အထိ သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ မချီးမွမ်းခဲ့ပါဘူး။ "မင်း ကောင်းကောင်း ကစားခဲ့တယ်" ဒါမှမဟုတ် "ဒီနေ့ မင်း အရမ်းကောင်းတယ်" လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် နှစ်ဂိုးသွင်းခဲ့ရင် သူက "မင်း ကစားတာ မကောင်းဘူး၊ ဘာလို့ သုံးဂိုး မသွင်းခဲ့တာလဲ" လို့ ပြောပါလိမ့်မယ်။ သုံးဂိုးသွင်းခဲ့ရင် သူက "မင်း လေးဂိုး သွင်းခဲ့သင့်တယ်" လို့ ပြောပါလိမ့်မယ်။ သူက အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကို ဝေဖန်စရာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။

အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ခဲ့လဲ။

အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် အမေ့ကို မေးတယ်။ "ဘာလို့ အဖေက အမြဲတမ်း အဲ့လိုပဲ ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောတာလဲ။ သူ ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်တာလား။ သူ တမင်တကာ ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ကို အဲ့လိုပဲ ထင်တာလား။" အမေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောတယ်။ "သူ တမင်တကာ ပြောတာပါ။ တကယ်တော့ သူ မင်းကို အရမ်းဂုဏ်ယူတာ" တဲ့။ ကျွန်တော့်အဖေ တိုက်ရိုက် ချီးမွမ်းတာကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားခဲ့ရပါဘူး။ အဲ့ဒါက ဒေါသမဟုတ်ပါဘူး၊ ရင်ထဲမှာ နည်းနည်းလေး ဝမ်းနည်းမိတာပါ။ အခု ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကလေးတွေနဲ့ အတူတူပဲ လုပ်နေပါတယ်။

ခင်ဗျားလည်း သူတို့ကို တစ်ခါမှ မချီးမွမ်းဖူးဘူးလား။

တစ်ခါမှ မချီးမွမ်းဘူး။

AI ဘာသာပြန်ဆိုသည်။

AF ၏ PC ဝဘ်ဆိုက် စတင်ထွက်ရှိပြီ! သင့်ကွန်ပျူတာမှ သတင်းများ၊ မှတ်ချက်များ၊ ပွဲစဉ်အသေးစိတ်နှင့် စာရင်းဇယားများကြည့်ရှုနိုင်သည်။ ဝင်ရောက်ရန်: www.allfootballapp.com