အရင်တုန်းက ပေါ်တူဂီလက်ရွေးစင် တိုက်စစ်မှူး ဂွန်ဇာလို ရာမို့စ်ကို ပြီးခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတကာပွဲစဉ်တွေ မစတင်မီက Sport TV ရဲ့ “The Art of Football” အစီအစဉ်ကနေ အင်တာဗျူးလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးကတော့ အဲဒီအင်တာဗျူးရဲ့ စတုတ္ထပိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရန်:

【ရာမို့စ်- သေနတ်နှစ်လက်နဲ့ အောင်ပွဲခံတာလား။ အဖေက အမြဲပြောတယ်၊ ငါ့မှာ မှတ်မိနိုင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု လိုတယ်တဲ့】

【ရာမို့စ်- ငါ လူငယ်အကယ်ဒမီမှာ ကွင်းလယ်လူ ကစားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်စစ်ပိုင်းကို ရွှေ့ခဲ့တယ်】

【ရာမို့စ်- ပဲရစ်မှာရှိခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ကစားသမားဘဝက ငါ့ကို ဆက်တိုက်တိုးတက်စေခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တီထွင်ခဲ့ရတယ်】

【ရာမို့စ်- တကယ်တော့ ငါ တိုက်စစ်မှူးအဖြစ် ကစားရတာထက် ဒုတိယတိုက်စစ်မှူးအဖြစ် ကစားရတာ ပိုကြိုက်တယ်၊ ငါ့အဖေလည်း အဲလိုထင်တယ်】

【ရာမို့စ်- ကမ္ဘာ့ဖလားကနေ ထွက်ခဲ့ရပြီးနောက် မကစားရတာ စိတ်ပျက်စရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ】

ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပဲရစ်မှာ ရရှိခဲ့တဲ့ အဓိကဆုဖလားတွေအပြင်၊ မင်းအတွက် အကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အကျိုးကျေးဇူးက ဘာလဲ။

ငါ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ငါ့ကိုယ်ငါ တစ်နည်းအားဖြင့် “ပြန်လည်တီထွင်” ခဲ့ရတယ်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တီထွင်" တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။

ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်လည်တီထွင် ခဲ့ရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ကစားပုံက တိုတိုတုပ်တုပ် ပေးပို့မှုတွေ၊ အလွန်မြင့်မားတဲ့ တိကျမှုနဲ့ အရည်အသွေးကို အလေးပေးပြီး၊ မကြာခဏဆိုသလို တိတ်ဆိတ်တဲ့ နားလည်မှုအပေါ် အပြည့်အဝ မှီခိုနေရတယ်။ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ အဆင့်မြင့် ကစားသမားတွေနဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး လေ့ကျင့်တာက တိုက်ရိုက် မခံစားရတဲ့အချိန်မျိုးတောင်မှ ငါတို့ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သင်ယူမှုတွေ ရခဲ့ပါတယ်။

နည်းပြချုပ်နဲ့လည်း အတူတူပါပဲ။ တစ်ခါတလေ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်လို ဖြစ်နေရင်တောင် “နည်းပြက ဒါကို ထပ်အလေးပေးနေပြန်ပြီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကလည်း ကြားလိုက်သေးတယ်” လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သုံးနှစ်က ရာမို့စ်ကို အခုအချိန်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တဲ့အခါ “အင်း၊ ဒီနေ့ ငါဟာ အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ” လို့ ပြောချင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ ငါ လိုချင်တဲ့ ကစားချိန် ဒါမှမဟုတ် ပွဲထွက်ခွင့် အပြည့်အဝ မရခဲ့ရင်တောင်... ငါ အာဟာရတွေ အများကြီး စုပ်ယူခဲ့ရပါတယ်။

ငါတို့ရခဲ့တဲ့ ချန်ပီယံဆုတွေအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကစားသမားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့တိုးတက်မှု၊ ငါ သင်ယူခဲ့တာတွေ၊ ငါ့ရဲ့ ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုနဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ အခု နေရာချထားတဲ့ပုံစံ၊ နောက်ခံလူတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ပုံစံကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်... ငါ အဲဒီကို ရောက်တုန်းက အသက် ၂၁ ဒါမှမဟုတ် ၂၂ ပဲရှိသေးတဲ့ အရမ်းငယ်ရွယ်တဲ့ ကစားသမားပါ။ ဒီသုံးနှစ်တာ ထိပ်တန်းအတွေ့အကြုံတွေက ကွင်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်ကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပါတယ်။

ထိပ်တန်းအသင်းတစ်သင်းကို တကယ်ဖြစ်စေတာက အကောင်းဆုံး ပွဲထွက် ၁၁ ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အကောင်းဆုံး ၂၂ ယောက်လား။

တစ်ရာသီလုံး ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အင်အားကောင်းတဲ့ အသင်းတစ်သင်းကို တည်ဆောက်ဖို့ဆိုရင် ထူးချွန်တဲ့ ပွဲထွက် ၁၁ ယောက်ကို စုစည်းရုံနဲ့မပြီးဘဲ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ပွဲထွက် ၁၁ ယောက်က အခြေခံဖြစ်ပေမဲ့၊ ပန်းတိုင်က လိဂ်ပွဲစဉ်တွေ၊ ဥရောပပြိုင်ပွဲတွေနဲ့ ပြည်တွင်းဖလားပြိုင်ပွဲတွေ အပါအဝင် ပြိုင်ပွဲပေါင်းစုံမှာ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီ ၁၁ ယောက်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ကစားသမားအင်အား ပြည့်ဝမှု ရှိဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပါတယ်။ ပွဲထွက် ၁၁ ယောက်က လိဂ်ဖလားတစ်လုံးကို ဆွတ်ခူးဖို့ လုံလောက်နိုင်ပေမဲ့၊ သုံးရက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်တဲ့ ပွဲစဉ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပွဲတိုင်းမှာ အတူတူ ယှဉ်ပြိုင်မှုပြင်းထန်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခေတ်သစ်ဘောလုံးမှာ ထူးချွန်တဲ့ ၁၁ ယောက်တည်းပါတဲ့ အသင်းမဟုတ်ဘဲ ထိပ်တန်းအဆင့် ၂၂ ယောက်ပါတဲ့ အသင်းတစ်သင်း လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါက ဘောလုံးကစားသမားတိုင်းမှာ ငြင်းလို့မရတဲ့ နည်းပညာပိုင်းအရည်အသွေးနဲ့ အလားတူစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ကစားသမားနှစ်ယောက်စီ ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရာသီနှစ်ခုမှာ Ligue 1 ဖလားနဲ့ ချန်ပီယံလိဂ်ဖလားကို ရရှိခဲ့တဲ့ လူးဝစ် အန်ရီကေရဲ့ Paris Saint-Germain က အကောင်းဆုံး ဥပမာပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ ပွဲစဉ်တိုင်းမှာ ပွဲထွက် ၁၁ ယောက်ကို ပြီးပြည့်စုံနီးပါး အလှည့်ကျ ကစားနိုင်တာကြောင့်ပါ။ အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ ၂၂ ယောက်ပါဝင်တဲ့ အရည်အချင်းမြင့်မားတဲ့ ကစားသမားအင်အားကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်းရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ပွဲထွက် ၁၁ ယောက်ကို ခေါင်းမာမာနဲ့ ကစားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပွဲထွက်လူစာရင်းကို တသမတ်တည်း ကစားနေမယ်ဆိုရင် အဓိက ကစားသမားတွေအားလုံး ကွင်းထဲမရောက်တဲ့အခါ ယှဉ်ပြိုင်မှုပုံစံ ကျဆင်းလာမှာ အသေအချာပါပဲ။

သို့သော်လည်း နည်းဗျူဟာရွေးချယ်မှုများမှာလည်း လုံးဝကွဲပြားနိုင်သည်။ ယခင် ပေါ်တူဂီလိဂ်ချန်ပီယံများဖြစ်သည့် ဖာရီယိုလီလက်အောက်မှ ပေါ်တိုအသင်းကို ကြည့်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ၎င်းတို့၏ နည်းဗျူဟာပုံစံနှင့် လုံးဝကိုက်ညီသည့် ၁၁ ယောက်ပါဝင်သော လူစာရင်းရှိပြီး လိဂ်ကို အစကတည်းက ဦးစားပေးခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လိဂ်ဖလားကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ယူရိုပါလိဂ်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး ဥရောပပြိုင်ပွဲများတွင် ကစားသမားများကို အနားပေးခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့တွင် ထို ၂၂ ယောက်ပါဝင်သော လူစာရင်းတွင် ပွဲထွက်လူများကို အရည်အချင်းတူညီစွာ အစားထိုးနိုင်သည့် အင်အားပြည့်ဝမှု မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ခေတ်သစ်ဘောလုံးသည် ကိုယ်ကာယစွမ်းအင်ကို မျိုချသည့် ဧရာမစက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ အင်အားပြည့်ဝသော လူစာရင်း (ဆိုလိုသည်မှာ အဓိက ၁၁ ယောက်အပြင် ထိပ်တန်းအဆင့် ၂၂ ယောက်ပါဝင်သော အသင်း) ရှိမှသာ အသင်းတစ်သင်းသည် ဆုဖလားများအားလုံးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ကုန်ကျစရိတ် ပိုများပြီး ကြီးမားတဲ့ကလပ်အသင်းတွေနဲ့ တခြားကလပ်အသင်းတွေကြား ကွာဟချက်ကို ပိုကျယ်ပြန့်စေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ- “အခြေခံ ၁၁ ယောက်” သီအိုရီက မှန်ကန်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ရာသီရှည်တစ်ခုမှာ တိတိကျကျ ပြောရရင် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတည်းမှာသာ ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပါတယ်။ အရာအားလုံးကို အနိုင်ရချင်တယ်ဆိုရင် ရာသီတစ်ခုလုံး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ၂၂ ယောက်သော ကစားသမားတွေ ရှိရပါမယ်။

ရာမို့စ်၊ ရော်ဂျာ ရှမစ်ဒ်ရဲ့ ဘင်ဖီကာလက်အောက်မှာဆိုရင် ဂိုးဧရိယာထဲမှာ နေရာအသစ်တွေ ပွင့်လာခဲ့တယ်။ ဂိုးအများကြီး သွင်းနိုင်တဲ့ ရာသီတစ်ခုအပြီးမှာ မင်း ပဲရစ်ကို ပြောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒါက မင်း အဲဒီနေရာမှာ အကောင်းဆုံးခံစားရတဲ့ အသင်းလား။

ငါ ထင်တာကတော့ “ဂိုးဧရိယာထဲမှာ ဂိုးသွင်းနိုင်တဲ့ ခံစားချက်ကို ရှာဖွေတာ” နဲ့ပတ်သက်ပြီး အဲဒါက ငါနဲ့ အသင့်တော်ဆုံး အသင်းပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ နည်းဗျူဟာက စနစ်တကျ ရှိတယ်။ ဘောလုံးက ဘေးတောင်ပံကို ရောက်သွားပြီး ကန်တင်ဘောက ရှေ့တိုင်ဆီကို ရောက်လာတယ်။ ငါ ရှေ့တိုင်နားမှာ ဂိုးတွေ အများကြီး၊ အများကြီး သွင်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဓိကအားဖြင့် ဂရီမယ်လ်ဒို နဲ့ Alexander Bah တို့ရဲ့ ပေးပို့မှုတွေကနေ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ ဘေးတောင်ပံကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဂိုးဧရိယာကို လှမ်းကြည့်စရာတောင် မလိုဘူး။ ဘောလုံးကို ရှေ့တိုင်နားကို အနိမ့်ပိုင်း ကန်တင်လိုက်တာနဲ့ ငါ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေပြီးသား။

သင်ပြောတဲ့ ရှေ့တိုင်နားကို ပြေးလွှားတဲ့ပုံစံက နောက်ခံလူတွေထက် ကျော်လွန်ပြီး ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် လိုအပ်တယ်။ သင့်ရဲ့ လက်ရှိ ကိုးကားချက်က ဘာလဲ။ စင်တာဘက်နဲ့ ဘေးတိုက် ရင်ဆိုင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ဘောလုံးကို ကြည့်တာလား။

ဒါက တိုက်စစ်ပေါင်းစပ်ပုံပေါ် မူတည်ပါတယ်။ ဥပမာ၊ ထပ်ဆင့် ကန်တင်မှုဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက် အကောင်းဆုံးအခြေအနေက တကယ်တော့ offside အနေအထားမှာ ရှိနေတာပါပဲ။ ကျွန်တော် တစ်ခါတုန်းက ဂိုးသွင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ရူဘင် အမိုရမ်လက်အောက်က Sporting CP နဲ့ပွဲမှာ ဒုတိယဂိုးပါ။ ဂရီမယ်လ်ဒိုက ဘောလုံး ကန်တင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဂိုးဧရိယာထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်နေပြီး စောင့်နေခဲ့တာ။ သူ ကန်တင်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော် ဂိုးဧရိယာထဲမှာ လုံးဝကို လွတ်နေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ခံလူတွေအတွက် ဒီလိုဘောလုံးကို လိုက်ပါထိန်းချုပ်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲလို့ပါ။ တစ်ခါတလေ ဒါက အလိုလို သိစိတ်ပါပဲ။ ဘောလုံးက အဲဒီနေရာကို ကန်တင်မယ်ဆိုတာ သိရင် စင်တာဘက်ကို နည်းနည်းတွန်းပြီး သူ့ရှေ့ကို ရောက်အောင်ကြိုးစားတယ်။ နည်းနည်းလောက် လှုပ်ရှားမှုပျက်အောင် လုပ်ရုံသက်သက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ တစ်ခါတလေ ဘောလုံးက ကျွန်တော့်နောက်ကို ကျသွားပြီး အသင်းဖော်တစ်ယောက် ဂိုးသွင်းနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် ဘောလုံးကန်လိုက်တဲ့ တစ်စက္ကန့်လေးအတွင်းမှာ နောက်ခံလူထက် ဦးအောင် ရောက်နေဖို့ အသင့်ပြင်ထားရတာပါ။ ဒါက ဆွစ်ဇာလန်နဲ့ပွဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟက်ထရစ်ဂိုးတွေထဲက တစ်ဂိုးမှာလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီယိုဂို ဒါလော့တ် လွတ်သွားပြီး ဘောလုံး ကန်တင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် စင်တာဘက်ထက် တစ်မီတာလောက် ရှေ့ရောက်နေပြီ၊ သူဘာမှ လုပ်လို့မရဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။ ကန်တင်ဘောရဲ့ အရည်အသွေး ကောင်းနေသရွေ့တော့ ၁၀၀% ဂိုးဝင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံလို့မရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အကောင်းဆုံး ဂိုးသွင်းခွင့်ရမှာပါ။ အသင်းဖော်တစ်ယောက် ကန်တင်တော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိရင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဘောလုံးကို တိုက်စစ်ဆင်ရာမှာ ပိုပြီး ပြတ်သားမှုရှိပါမယ်။

ဒီလို ကြိုတင်နားလည်နိုင်စွမ်းဟာ အသင်းဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ ကန်တင်ဘောရဲ့ အချိန်ကိုက်မှုနဲ့ ရစ်သမ်ကို နားလည်မှုအပေါ် များစွာမူတည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အသင်းအတွင်းမှာ သေးငယ်တဲ့ မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေးတွေ ထူထောင်ဖို့က အရေးကြီးပါတယ် ဟုတ်လား။

ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ တိုက်စစ်မှူးတွေက ပြေးလွှားပေမဲ့ အသင်းဖော်က ကန်တင်မပေးတဲ့အခါ နောက်ပြန်ဆုတ်ရပြီး အချိန်ကိုက်မှု လွဲသွားပါတယ်။ ဒါက အချက်များစွာနဲ့ ကန့်သတ်ထားပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ကောင်းကောင်း လေ့ကျင့်ပြီး ဆွေးနွေးထားရင် ပွဲမှာ သူ့အလိုလို ပေါ်ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။ သုံးကြိမ်၊ လေးကြိမ်လောက် ပြေးကြည့်ပေမဲ့ ပေးပို့မှုတွေ မဆက်သွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ပဉ္စမအကြိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ တွန့်ဆုတ်သွားနိုင်ပြီး ဘောလုံးရောက်လာတဲ့အခါ မသွားတော့ဘူးဆိုရင် နောင်တရနေရုံပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဒါကို လေ့ကျင့်ရေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြီး ဆွေးနွေးရပါမယ်။

AI ဘာသာပြန်ဆိုသည်။

AF ၏ PC ဝဘ်ဆိုက် စတင်ထွက်ရှိပြီ! သင့်ကွန်ပျူတာမှ သတင်းများ၊ မှတ်ချက်များ၊ ပွဲစဉ်အသေးစိတ်နှင့် စာရင်းဇယားများကြည့်ရှုနိုင်သည်။ ဝင်ရောက်ရန်: www.allfootballapp.com