ในรายการ "CFC Unlocked" อย่างเป็นทางการของเชลซี เอฟซี มอร์แกน โรเจอร์ส ได้ย้อนรำลึกถึงเส้นทางของเขาตั้งแต่เป็นเด็กเก็บบอลของเวสต์บรอมิช อัลเบียน ไปจนถึงการเข้าร่วมเชลซี เอฟซี โดยพูดถึงช่วงที่ถูกยืมตัว มิตรภาพกับโคล พาลเมอร์ และความรู้สึกที่ต้องเผชิญหน้ากับลิโอเนล เมสซี่ในรอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลก บทความนี้เป็นส่วนที่สองของการสัมภาษณ์พิเศษนี้

บทความที่เกี่ยวข้อง:

โรเจอร์ส: สามแนวรุกของเราไม่รีบร้อนตั้งชื่อ เราจะใช้ชื่ออะไรก็ตามที่ได้รับความนิยม

ในรายการ เราอยากจะรู้จักตัวนักฟุตบอลเองด้วย มาเริ่มจากวัยเด็กของคุณ คุณเป็นคนแบบไหนตอนเด็กๆ?

โรเจอร์ส: ผมคิดว่าผมเป็นเด็กที่ไม่ค่อยแสดงออกมากนัก แต่มีความมั่นใจลึกๆ ภายใน เมื่ออยู่กับครอบครัว ผมสามารถแสดงออกได้อย่างมั่นใจ แต่ในสถานการณ์ที่มีผู้คนพลุกพล่าน หรือเมื่อออกจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย บางครั้งผมก็ทำไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ผมพูดมากและมีชีวิตชีวามาตลอด และแค่อยากเล่นฟุตบอลอย่างมีความสุขและเป็นอิสระ ในวัยเด็ก ชีวิตของผมส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับฟุตบอล

พูดตามตรง ผมคิดว่าตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น ผมมักจะเป็นคนที่เสียงดังที่สุดในห้อง มักจะล้อเล่นและหัวเราะ และเมื่อถึงเวลาเล่นฟุตบอล ผมก็พยายามสนุกกับเกมให้มากที่สุด

ความทรงจำแรกสุดเกี่ยวกับฟุตบอลของคุณคืออะไร?

โรเจอร์ส: ต้องเป็นตอนที่เป็นเด็กเก็บบอลที่เวสต์บรอมิช อัลเบียน ผมเล่นให้เวสต์บรอมิช อัลเบียนตอนเด็ก และเป็นผู้เล่นในทีมเยาวชนของพวกเขา แต่เมื่อพูดถึงความทรงจำแรกสุด ผมยังคงนึกถึงการไปดูเกมและได้รับโอกาสเป็นเด็กเก็บบอล ผมชอบนั่งอยู่ข้างสนามเป็นพิเศษ ได้สัมผัสลูกฟุตบอลในการแข่งขัน และอยู่ใกล้เกมมาก คุณสามารถดูผู้เล่นวอร์มอัพ และเห็นพวกเขาในอุโมงค์ สำหรับผมในวัยเด็ก นั่นเป็นประสบการณ์ที่ใกล้เคียงกับการแข่งขันอาชีพสดๆ มากที่สุด

ตอนนั้นผมคิดว่า "ผมอยากเป็นเหมือนพวกเขาบ้างสักวันหนึ่ง ผมอยากอยู่ในสนาม เป็นหนึ่งในพวกเขา" ดังนั้นผมจึงชอบเป็นเด็กเก็บบอลมาก นั่นอาจเป็นครั้งแรกสุดที่ผมจำได้ว่าคิดว่า "มันวิเศษมาก ผมก็อยากเล่นแบบนี้บ้าง"

คุณบอกว่าตอนนั้นคุณมองดูนักฟุตบอลเหล่านั้นและอยากเป็นหนึ่งในพวกเขา คุณเชื่อว่าคุณจะสามารถไปถึงระดับนั้นได้ตั้งแต่ยังเด็ก หรือว่าเป็นเพียงความปรารถนา?

โรเจอร์ส: ผมไม่รู้เหมือนกัน มันยากที่จะบอกได้ว่าตอนนั้นผมคิดอะไรอยู่จริงๆ เมื่อยังเด็กมาก และผมก็ไม่รู้ว่าตอนเด็กๆ ผมเคยคิดถึงเป้าหมายสูงสุดหรือไม่ ตอนนั้นผมอาจจะแค่คิดว่าจะเป็นผู้เล่นอายุ 10 ขวบ หรือ 11 ขวบที่ดีที่สุดในบรรดาเพื่อนๆ ทั่วประเทศ และคงไม่คิดไปไกลขนาดนั้น

ผมหวังว่าตอนนี้ผมยังคงเป็นแบบนั้นได้ มันจะลดความเครียดลงไปมาก แต่เมื่อคุณโตขึ้นและเรียนรู้มากขึ้น คุณก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ผมคิดว่าตอนเด็กๆ ผมเป็นคนเรียบง่ายกว่านี้ แน่นอนว่าคุณมีความหวังและเชื่อในตัวเอง แต่มันจะกลายเป็นความจริงก็ต่อเมื่อคุณโตขึ้นอีกหน่อย

มีช่วงอายุไหนที่คุณเริ่มรู้สึกจริงๆ ว่าคุณสามารถเล่นในระดับสูงสุดได้?

โรเจอร์ส: อาจจะเป็นตอนที่ผมได้รับทุนการศึกษาสำหรับเยาวชนและเริ่มเป็นนักฟุตบอลอาชีพเต็มตัว ตอนนั้นชีวิตในโรงเรียนจบลงแล้ว และคุณก็เริ่มฝึกซ้อมทุกวัน และคุณก็จะคิดว่า "นี่อาจจะไปได้สวยจริงๆ ผมอาจจะทำได้จริงๆ"

ก่อนหน้านั้น โอกาสดูเหมือนจะน้อยมาก ผู้คนจะบอกว่าอาจจะมีแค่คนเดียวจากแต่ละกลุ่มอายุที่จะไปถึงจุดนั้นได้ และพวกเขาจะยกตัวอย่างอัตราส่วนที่ต่ำอย่างน่าตกใจ โค้ชก็จะพูดว่า "เส้นทางนี้ไม่ใช่สำหรับทุกคน" เมื่อได้ยินแบบนั้น คุณก็จะไม่คิดเร็วเกินไปว่าคุณจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน ดังนั้นผมคิดว่ามันเป็นช่วงนั้นแหละที่ผมเริ่มเชื่อว่ามันอาจจะเกิดขึ้นได้

เล่าให้เราฟังเกี่ยวกับประสบการณ์ฟุตบอลในวัยเด็กของคุณ คุณเล่นบนถนนเป็นส่วนใหญ่ หรือเข้าร่วมอะคาเดมี่ตั้งแต่เนิ่นๆ?

โรเจอร์ส: ผมเข้าร่วมอะคาเดมี่ตั้งแต่อายุยังน้อยมาก แต่ตอนนั้นผมก็ยังเล่นเกมอื่นได้ ผมคิดว่าการฝึกเยาวชนอย่างเป็นระบบน่าจะเริ่มประมาณอายุเก้าหรือสิบขวบ ก่อนหน้านั้นผมจะฝึกซ้อมที่เวสต์บรอมิช อัลเบียนไม่กี่ครั้งต่อสัปดาห์ เล่นแมตช์ในวันอาทิตย์ และยังเล่นกับเพื่อนๆ ในสวนและบนถนน เหมือนกับเด็กหลายๆ คน เพื่อนที่อาศัยอยู่บนถนนเดียวกันหรือในละแวกเดียวกันก็จะมารวมตัวกันเล่น

คุณมักจะเล่นกับเด็กโตกว่าหรือไม่? โคลเคยกล่าวไว้ในรายการว่าตอนเด็กๆ เขาชอบเล่นกับเด็กโตกว่าในสนามแบบกรง ซึ่งสอนให้เขารับมือกับความท้าทายทางกายภาพได้

โรเจอร์ส: สำหรับผมแล้ว มันเป็นเรื่องของการเล่นกับพี่ชายของผมมากกว่า

จริงหรือ?

โรเจอร์ส: ใช่ครับ โดยเฉพาะพี่ชายคนหนึ่งของผม และพ่อของผม พวกเขาไม่เคยผ่อนปรนให้ผมเลย ผมคิดว่าพวกเขาเป็นคนแรกๆ ที่สอนผมให้รับมือกับเรื่องพวกนี้ ดังนั้นภายหลังเมื่อผมเล่นกับผู้เล่นที่อายุมากกว่าในอะคาเดมี่ ผมก็เตรียมตัวมาดีขึ้น

ตอนเด็กๆ พวกเขาไม่ปล่อยให้ผมง่ายๆ ไม่ตั้งใจปล่อยให้ผมชนะ และไม่ปล่อยให้ผมทำทุกอย่างตามใจ พวกเขาสอนให้ผมเข้าใจว่าไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ คุณต้องพยายามด้วยตัวเอง บทเรียนเหล่านี้สำคัญมากสำหรับผม

โค้ชเห็นอะไรในตัวคุณในตอนนั้นที่ทำให้พวกเขาให้คุณได้เล่นกับรุ่นพี่? มันเป็นความสามารถทางเทคนิค สภาพร่างกาย หรือความเข้มข้นของเกม? มีอะไรที่โดดเด่นเป็นพิเศษบ้างไหม?

โรเจอร์ส: ผมคิดว่ามันเป็นความสามารถทางเทคนิคตอนผมยังเด็ก ผมไม่ใช่ผู้เล่นที่ตัวใหญ่ที่สุดตอนที่ผมเติบโตขึ้นมา และการเล่นกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าทางร่างกายเป็นเรื่องยากมากสำหรับผม ผมเป็นคนแรกที่บ่นเรื่องการฟาวล์ การดึง หรือการโดนชนไปมา ดังนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่เพราะสภาพร่างกายของผม โชคดีที่ภายหลังผมตัวสูงขึ้นและแข็งแรงขึ้น และสามารถใช้ความสามารถอื่นๆ ในเกมได้

คุณเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่าการพัฒนานักฟุตบอลไม่ใช่เส้นตรง คุณบอกว่าคุณเป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดคนหนึ่งในอะคาเดมี่ของแมนเชสเตอร์ ซิตี้ ในช่วงหนึ่ง จากนั้นคุณก็ถูกยืมตัว โดยใช้เวลาไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ผ่านลีกต่างๆ ทีละขั้น ประสบการณ์นี้สำคัญแค่ไหนในการหล่อหลอมให้คุณเป็นนักฟุตบอลในวันนี้?

โรเจอร์ส: มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง ผมต้องการความท้าทายต่อไป ก้าวต่อไป เพื่อก้าวออกจากโซนความสะดวกสบายของผม และหาให้เจอว่าผมจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพแบบไหน ถ้าคุณเห็นผมในอะคาเดมี่ ผมไม่คิดว่านั่นคือนักฟุตบอลคนเดียวกับที่ทุกคนเห็นในทุกๆ สัปดาห์ตอนนี้ ผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง และผมได้เรียนรู้สิ่งเหล่านี้ในช่วงที่ผมถูกยืมตัว

ฟุตบอลในอะคาเดมี่มีคุณค่าอย่างแน่นอน มันสอนคุณเรื่องเทคนิคและช่วยให้คุณเข้าใจความซับซ้อนของการเล่นฟุตบอล ท้ายที่สุดแล้วฟุตบอลก็ยังคงเป็นฟุตบอล และคุณก็เรียนรู้จากการแข่งขันและการฝึกซ้อมอย่างแน่นอน แต่การแข่งขันอาชีพจริงเล่นกันอย่างไร คู่ต่อสู้ต้องการชนะมากแค่ไหน สิ่งที่ต้องทำเพื่อชนะ และวิธีการที่ทีมเต็มใจจะใช้เพื่อชนะ สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถจำลองได้ในการแข่งขันของอะคาเดมี่ คุณสามารถสัมผัสได้ในฟุตบอลระดับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผมได้รับประสบการณ์นี้ตั้งแต่อายุยังน้อยมาก ซึ่งทำให้ผมสามารถก้าวไปข้างหน้าและพัฒนาตัวเองได้อย่างต่อเนื่อง เมื่อผมพร้อมสำหรับขั้นต่อไป ผมได้ผ่านสถานการณ์ทั้งดีและร้ายมาแล้ว รู้จักวิธีรับมือกับความพ่ายแพ้ และรู้วิธีเล่นเกมในรูปแบบต่างๆ ประสบการณ์เหล่านี้ส่วนใหญ่หล่อหลอมตัวตนของผมในวันนี้

เส้นทางของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ผมคิดว่าตอนที่ผมอายุสิบสี่ สิบห้า สิบหก ผู้คนอาจจะคิดว่าผมจะก้าวขึ้นมาตอนอายุ 17 และผ่านทีมเยาวชนทีมชาติอังกฤษทุกรุ่น แต่เส้นทางของผมไม่ได้เป็นแบบนั้น และก็ไม่ได้พัฒนาไปในทางนั้น ผมยังไม่พร้อมที่จะเป็นผู้เล่นแบบนั้นในตอนนั้น ผู้เล่นบางคนเมื่ออายุสิบหก สิบเจ็ด สิบแปด ก็มีความสามารถมากพอที่จะเล่นฟุตบอลอาชีพ ฟุตบอลระดับผู้ใหญ่ และโดดเด่นได้ทันที แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้ในตอนนั้น ผมต้องการเวลาในการเติบโต เรียนรู้ และเข้าใจตัวเองให้ดีขึ้น ตอนนี้การที่ได้มาอยู่ที่นี่และเล่นในระดับที่ผมรู้ว่าผมสามารถทำได้ ผมคิดว่าประสบการณ์ในอดีตของผมช่วยผม ทำให้เส้นทางนี้ราบรื่นขึ้นสำหรับผมในตอนนี้

แปลโดย AI

เว็บไซต์ AF เปิดตัวแล้ว! ดูข่าว ความคิดเห็น รายละเอียดแมตช์ และสถิติครบถ้วนบนคอมพิวเตอร์ของคุณ เยี่ยมชม: www.allfootballapp.com