ต็อตติ: พ่อของผมพิเศษเรื่องฟุตบอลมาก ท่านไม่เคยชมผมเลยตั้งแต่ผมเริ่มเตะบอลตอนอายุหกขวบ

เมื่อวันที่ 27 กันยายน ต๊อตติฉลองวันเกิดครบรอบ 50 ปีของเขา ในรายการ "Tutto In Piazza" ตอนที่สิบ ซึ่งมี Ivan Zazzaroni บรรณาธิการบริหารของ Corriere dello Sport เป็นผู้จัด เขาได้พูดคุยถึงชีวิตหลังเกษียณ, เสื้อหมายเลข 10 ของเอเอส โรม่า และความรู้สึกของเขาที่มีต่อเมืองและแฟนๆ นี่เป็นส่วนแรกของการสัมภาษณ์

ฟรานเชสโก้ เรามาเริ่มด้วยการทดสอบอายุกัน

มันเกี่ยวกับผมตรงไหน?

เพราะมันเกี่ยวกับคุณ คุณอายุ 50 ปีแล้ว คุณจำวันลงสนามนัดแรกของคุณได้แม่นยำแค่ไหน?

วันที่ 28 มีนาคม

ปีอะไร?

1993

คุณลงสนามในนาทีที่เท่าไหร่?

นาทีที่ 84 เหรอ?

นาทีที่ 87 คุณลงเล่นไป 3 นาที บวกกับช่วงทดเวลาบาดเจ็บ

มันเป็นเกมเยือนกับเบรสชา

คุณชนะ ใครทำประตูในเกมนั้น?

มิฮายโลวิช และคานิกเกีย

ตอบถูก คุณก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้นนะ

ผมยังจำบางสิ่งได้อยู่

คุณจำได้ไหมว่าใครเป็นคนโน้มน้าวให้บอสคอฟให้คุณได้ลงสนามนัดแรก?

ตอนนั้นมีหลายคน

มีคนหนึ่งที่ดื้อรั้นเป็นพิเศษ

มูซซี่?

มิฮายโลวิช

ใช่ มิฮายโลวิช และมูซซี่ด้วย

โรแบร์โต้ มูซซี่ ก็โน้มน้าวเขาด้วยเหรอ?

ใช่ โรแบร์โต้ก็พูดเพื่อผมเสมอเช่นกัน อันที่จริงทุกคนก็เหมือนกัน ตอนนั้นผมเข้ากับเพื่อนร่วมทีมได้ดีอยู่แล้ว

ถูกต้อง ในวัย 50 ปีของคุณ...

49 ปี

ใช่ 49 ปีแล้ว จนถึงตอนนี้ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของคุณคืออะไร?

ถ้าเราพูดถึงฟุตบอล แน่นอนว่ามันคือวันที่ 28 มีนาคม การได้ลงสนามนัดแรกคือความฝันของเด็กทุกคน และโชคดีที่ผมทำได้สำเร็จ และจากวันนั้น เกมนั้น ผมก็สามารถเล่นต่อไปได้ ซึ่งสำคัญมาก

อะไรที่ทำให้คุณพิเศษ?

แทนที่จะบอกว่าผมพิเศษ ผมจะบอกว่าผมสนุกกับการเล่นฟุตบอล

ผมเข้าใจแล้วว่าคุณสนุกกับการเล่น ผมก็สนุกกับการเล่นเหมือนกัน

แต่นั่นคือสิ่งที่ผมเป็นในสนาม ตอนอายุ 14 ปี ผมเล่นกับทีมเยาวชนแล้ว กับ Botticelli, Rossi และคนอื่นๆ พวกเขาเกิดประมาณปี 1970, 1972

คุณเกิดปี 1976

ใช่ ต่างกันสี่หรือห้าปี ตอนนั้นผมตัวเล็กมาก ตอนเด็กๆ พวกเขาเรียกผมว่า "คนแคระ" เพราะผมไม่เคยสูงขึ้นเลย แล้วผมก็สูงขึ้นมาทันที

แต่ผมดีใจที่เห็นคุณผอมลง ครั้งสุดท้ายที่เจอคุณ คุณดูเหมือนจะรูปร่างไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ใช่ ผมควบคุมอาหารเล็กน้อย

ดีมากเลย คุณจะนอนหลับดีขึ้นด้วย

ผมนอนหลับดีขึ้นจริงๆ ครับ แต่ผมก็ไม่ใช่คนกินจุอะไร ปกติผมก็กินไม่เยอะ และไม่ดื่มแอลกอฮอล์ มีแค่ขนมหวานนี่แหละที่ห้ามใจยาก โดยเฉพาะหน้าร้อน การรักษารูปร่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

คุณดูแลรักษารูปร่างมาตลอดเหรอ?

ปกติก็ใช่ครับ รุ่นเราแตกต่างออกไป ไม่ได้มีการจัดการที่เข้มงวดเท่าตอนนี้ แต่การฝึกซ้อมทุกวันก็ทำให้ผมรักษารูปร่างได้เอง

แล้วช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดล่ะ?

ถ้าเราไม่นับอาการบาดเจ็บ เพราะอาการบาดเจ็บเป็นส่วนหนึ่งของอาชีพค้าแข้งแล้ว ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดก็คือวันที่ผมเกษียณนั่นแหละครับ แต่ผมก็พูดมาตลอดว่าทุกสิ่งย่อมมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด ซึ่งเป็นเรื่องปกติ

แต่การจบแบบนั้นมันแตกต่างสำหรับคุณ

มันแตกต่างกันจริงๆ สำหรับนักฟุตบอล ความคิดและวิธีคิดของเราแตกต่างจากคนอื่น

ชีวิตของคุณก็มีจังหวะที่แน่นอน

คุณทำสิ่งเดิมๆ ในเวลาเดิมๆ และในวิธีเดิมๆ เสมอ คุณจะคุ้นชินกับมัน

คุณเคยกลัวบ้างไหม?

เคยครับ และบอกตามตรง ตอนนี้ผมก็ยังกลัวอยู่เล็กน้อย

กลัวอะไร?

เมื่อคุณพลิกหน้าใหม่ คุณไม่มีทางรู้เลยว่าจะเจออะไรต่อไป คุณคุ้นเคยกับการทำสิ่งบางอย่าง แต่คุณรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วคุณจะไม่สามารถทำสิ่งเหล่านั้นได้อีกต่อไป

ในวันเกษียณของคุณ คุณกำลังคิดอะไรอยู่ตอนที่นั่งอยู่ตรงนั้น ก่อนที่คุณจะเดินขึ้นไปบนอัฒจันทร์?

ผมคิดถึง 25 ปีที่ผมสวมเสื้อของเอเอส โรม่า และผมคิดถึงแฟนๆ สิ่งที่ทำให้ผมเศร้ามากขึ้นไปอีกคือการรู้ว่าผมจะไม่ได้เข้าร่วมการฝึกซ้อม หรือเล่นในเกมแรกของฤดูกาลถัดไปอีกแล้ว

ไม่รู้จะวางแผนแต่ละวันอย่างไรต่อไปแล้ว?

ถูกต้องเลยครับ อย่างที่ผมเพิ่งพูดไป มันเป็นนิสัย ก่อนหน้านี้ คุณรู้แน่ชัดว่าจะต้องทำอะไรในแต่ละวัน: ตื่นเช้า ไปที่ Trigoria เพื่อฝึกซ้อม ทานอาหารกลางวันที่นั่น จากนั้นกลับบ้านไปรับลูกๆ ทุกอย่างมีตารางเวลาที่แน่นอน จากมุมมองนั้น คุณไม่จำเป็นต้องคิดมากด้วยซ้ำ

คุณดูเหมือนจะเขียนหนังสือสองเล่ม... ไม่สิ อาจจะสามเล่ม? มีหนังสือนิทานหนึ่งเล่ม และอีกสองเล่ม

พูดแบบนั้นก็ได้ครับ หนังสือนิทานเล่มนั้นเหมือนกับเล่มที่ผมเขียนเองมากกว่า ซึ่งหนังสือเล่มนั้นเป็นจุดเปลี่ยน ผมต้องขอบคุณ Maurizio Costanzo เขาทำให้ผมเปลี่ยนความคิด

เพราะคุณชอบล้อเล่นมาตลอด

ใช่ครับ แต่ผมก็รับคำพูดของคนอื่นมาใส่ใจง่าย และอ่อนไหวกับหลายๆ เรื่องมาก ตอนนั้น นักข่าวหลายคน และคนในวงการบันเทิง ก็โจมตีผมจากทุกทิศทุกทาง

เป็นเพราะสำเนียงโรมันของคุณหรืออะไร?

เพราะสำเนียงโรมันของผม ที่บอกว่าผมไม่มีวัฒนธรรม และอีกหลายอย่าง Costanzo ช่วยให้ผมก้าวผ่านเรื่องนั้นได้ เขากล่าวว่า "มาทำสิ่งนี้กันเถอะ"

มันก็เหมือนกับ Homeopathy

ใช่

เป็นวิธีพูดที่ดีเลยใช่ไหม? คุณพอใจกับผมไหม?

พอใจครับ พอใจ เพราะคุณต้องรู้ว่าเมื่อไหร่ควรหยุด และคว้าโอกาสไว้ โดยเฉพาะการรับฟังคำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์

พูดถึงประตู ฟาบิโอ ทาวาโน่ ทำให้ผมดูประตู 307 ลูกของคุณสองครั้ง

คุณใช้เวลานานเท่าไหร่ในการดูประตูเหล่านั้น?

อันที่จริง มันใช้เวลาไม่นานเลย เขาเปิดให้ดูอย่างรวดเร็ว และเขาจำได้ทุกประตู มีประตูไหนที่คุณคิดว่าสวยงามเป็นพิเศษ แต่เราไม่ได้ชื่นชมความยอดเยี่ยมของมันอย่างเต็มที่? คุณมีประตูที่น่าทึ่งมากมาย เช่น ประตูที่ยิงใส่เจนัว

มันไม่ใช่ว่าคุณไม่เข้าใจ ผมคิดว่าคุณเข้าใจ แต่เมื่อนอกจากประตูที่ยิงใส่เจนัว มิลาน และประตูในดาร์บี้แล้ว ผมชอบประตูที่สองในบ้านที่ยิงใส่อูดิเนเซ่เป็นพิเศษ ผมยิงได้สองประตูในนัดนั้น ไม่ใช่ลูกแรก แต่เป็นลูกที่สอง บาติสตูต้าตวัดบอลเบาๆ ผมจำไม่ได้ว่าแบร์ต็อตโต้ตามหลังผมอยู่หรือเปล่า

คือแบร์ต็อตโต้

ผมเอาอกพักบอลลง โดยหันหลังให้ประตู ผู้รักษาประตูคือ De Sanctis ผมคิดว่านะ แล้วผมก็ยิงบอลขณะที่มันกระดอน ส่งไปที่มุมไกล

บอลลูกนั้นต้องเข้ามุมแน่ๆ ถ้าอยู่ตำแหน่งอื่นก็จะรู้สึกแตกต่างออกไป

แต่สำหรับผม สิ่งที่พิเศษยิ่งกว่าการยิงเข้ามุมคือท่าทางและการเคลื่อนไหวของร่างกายในขณะนั้น

ส่วนที่คุณชื่นชอบคือการเคลื่อนไหวของร่างกายใช่ไหม?

ใช่ครับ นั่นก็เป็นทักษะพื้นฐานในการเล่นฟุตบอลเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

การเคลื่อนไหวร่างกายของคุณสำหรับประตูที่ยิงใส่เจนัวนั้นน่าทึ่งมาก

แต่ประตูนั้นอาจจะมีโชคอยู่บ้าง คุณคิดว่า "ฉันจะเตะบอลไปตรงนั้น" แล้วมันก็เข้าจริงๆ และผมใช้เท้าข้างที่ไม่ถนัด แต่บางครั้ง เท้าข้างนั้นแหละที่ทำให้ผมมีความสุขมากกว่า

เท้าข้างนั้นมีประโยชน์แน่นอน นอกจากการเดินและการยืนแล้ว ยังสามารถทำประตูได้อีกด้วย

ใช่ครับ ไม่ใช่แค่สำหรับคลัตช์และเบรกเท่านั้น

เราเคยคุยกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน หลังจากหลายปีที่ผ่านมา นี่อาจเป็นการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการครั้งแรกของผมกับคุณ ครั้งนั้น ตอนที่เราพูดถึงพ่อของคุณ คุณแสดงอารมณ์ออกมามาก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงด้านที่ละเอียดอ่อนของคุณ

ผมคิดว่าสำหรับเด็กทุกคน ถ้าพ่อสอนค่านิยม หลักการ และการอบรมสั่งสอนให้คุณ เขาก็ให้คุณมามากแล้ว พ่อของผมพิเศษมากในเรื่องฟุตบอล ตั้งแต่ผมเริ่มเล่นตอนอายุหกขวบ เป็นเวลากว่าสามสิบปี เขาไม่เคยชมผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาไม่เคยบอกผมว่า "เล่นดี" หรือ "วันนี้เล่นดีมาก" ถ้าผมยิงได้สองประตู เขาจะพูดว่า: "เล่นแย่ ทำไมไม่ยิงสามประตู?" ถ้าผมยิงได้สามประตู เขาจะพูดว่า: "คุณน่าจะยิงได้สี่ประตู" เขาสามารถหาข้อติผมได้เสมอ

ตอนนั้นคุณมีปฏิกิริยายังไงกับคำพูดเหล่านั้น?

ตอนนั้นผมยังเด็ก บางครั้งผมก็ถามแม่ว่า: "ทำไมพ่อถึงพูดแบบนั้นกับผมเสมอ? พ่อไม่ชอบผมเหรอ? พ่อพูดอย่างนั้นตั้งใจ หรือคิดอย่างนั้นจริงๆ?" แม่จะบอกผมว่า: "พ่อพูดอย่างนั้นตั้งใจ จริงๆ แล้วพ่อมีความสุขมากกับลูก" ผมไม่เคยได้ยินพ่อชมผมโดยตรง มันไม่ใช่ความโกรธ แค่รู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ ตอนนี้ ผมก็ทำแบบเดียวกันกับลูกๆ ของผม

คุณไม่เคยชมพวกเขาเลยเหรอ?

ไม่เคยครับ

แปลโดย AI

เว็บไซต์ AF เปิดตัวแล้ว! ดูข่าว ความคิดเห็น รายละเอียดแมตช์ และสถิติครบถ้วนบนคอมพิวเตอร์ของคุณ เยี่ยมชม: www.allfootballapp.com